تبلیغات
escmax - ورود فناوری‌های متفاوت تصویربرداری با جدیدترین فیلم جیمز كامرون
چهارشنبه 23 دی 1388  02:11 ب.ظ    ویرایش: - -
توسط: batman
نوع مطلب: movies ،

جام جم آنلاین: آواتار فیلم جدید جیمز كامرون، در حالی 28 آذر در سینماهای جهان اكران شد كه كارشناسان و صاحب‌نظران عرصه سینما از مدت‌ها پیش آن را مطرح‌ترین فیلم سال 2010 معرفی كرده بودند.

اگرچه ایده ساخت آواتار به سال 1995 بازمی‌گردد، اما كامرون باید سال‌ها صبر می‌كرد تا فناوری‌های لازم برای تحقق رویاهایش ساخته شوند. چراكه فیلم او تلفیقی از فیلم زنده و انیمیشن رایانه‌ای است و غیر از تكنیك‌های ویژه رایانه‌ای، فیلمبرداری آن هم به كمك دوربین‌های ویژه به صورت سه‌بعدی انجام شده است. صرف هزینه‌های بسیار زیاد برای خلق جلوه‌های ویژه تصویری باعث شدند تا آواتار پر هزینه‌ترین فیلم تاریخ سینما لقب بگیرد.

البته به نظر می‌رسد این سرمایه‌گذاری خیلی بیشتر از آنچه قبلا تصور می‌شد بازگشت داشته باشد، چراكه در هفته‌های اول اكران، سالن سینماهای جهان به تسخیر این فیلم علمی- تخیلی درآمده است.

داستان آواتاردر سال 2154 میلادی اتفاق می‌افتد و در رابطه با ماموریتی جدید توسط نیروهای نظامی آمریكا در قمری به اندازه كره زمین است كه دور سیاره‌ای به نام پولی‌نموس در منظومه آلفا ‌ قنطورس،‌ می‌چرخد، در این ماموریت انسان‌ها در ادامه جستجوی خود برای پیدا كردن منابع جدید و حیات، به پاندورا می‌رسند.

پاندورا قمری سیاره مانند و سرسبز با جنگل‌های انبوه است و موجوداتی زنده به نام ناوی (Navi) در آن زندگی می‌كنند. این موجودات اگرچه دارای قدی حدود 3 متر و پوستی درخشان و آبی رنگ هستند، اما شباهت بسیاری به انسان‌ها دارند. البته یك تفاوت بزرگ دیگر بین انسان‌ها و این موجودات وجود دارد و آن این‌كه انسان‌ها در هوای موجود در پاندورا نمی‌توانند تنفس كنند.

به همین سبب انسان‌ها دست به شبیه‌سازی می‌زنند و موجودی به نام آواتار را ایجاد می‌كنند كه ضمن آن كه كاملا شبیه ناوی‌هاست، از طریق فناوری‌های پیشرفته ذهن انسان به آن منتقل می‌شود تا كاملا تحت كنترل باشد.

جیك سالی (سربازی معلول روی ویلچر كه هنگام خدمت در تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریكا از ناحیه دو پا فلج شده‌است)، ماموریت پیدا می‌كند به شكل آواتار در آید، در سیاره كاوش كند، منابع طبیعی آن را بیابد و اطلاعاتی از موجودات سیاره كسب نماید تا انسان‌ها بتوانند منابع طبیعی سیاره را تصاحب كنند.

اما هنگامی كه در سیاره به كاوش می‌پردازد با ناوی‌‌ها برخورد می‌كند و به یكی از آنها علاقه‌مند می‌شود. همین مساله موجب می‌شود او به موجودات این سیاره كمك كند تا جلوی نابودی سیاره و تصاحب آن توسط انسان‌ها را بگیرند و به این ترتیب نبرد بین انسان‌ها و موجودات پاندورا آغاز می‌شود.

در این فیلم، جیمز كامرون با بهره‌گیری از جدیدترین و مدرن‌ترین فناوری‌های روز، جلوه‌های ویژه منحصر به‌فرد و برخورداری از تكنیك و شیوه نمایش سه‌بعدی، تماشاگران بسیاری را به سال‌هایی می‌برد كه هنوز آن را ندیده‌اند.

تجربه‌ای جدید در سینما با استفاده از فناوری‌های نوین

برای آن كه صحنه‌های فیلم تا حد ممكن واقعی به نظر بیایند، كامرون همانند گذشته كه با فیلم‌های خود فناوری‌های جدیدی را به سینما وارد می‌كرد، این بار از سیستم دوربین فیوژن استفاده كرده تا تصاویر را همانند آنچه چشم انسان دریافت می‌كند ثبت كند. او در فیلمبرداری این فیلم، در دنیای مجازی گام برداشته یا حتی پرواز كرده تا بتواند هر صحنه‌ای را كه بخواهد ثبت كند و با تصاویر واقعی هنرپیشگان تركیب نماید و در كل در جریان تصویربرداری این فیلم 5 گام متفاوت برداشته است.

طراحی و ساخت صحنه: برای تصویربرداری از هر یك از پلان‌ها 72 تا 96 دوربین استفاده شده و سپس رایانه تمام فضای صحنه یعنی دیوارها، سقف و كف صحنه را با ساختار و تصاویر سه‌بعدی جایگزین كرده است. برای این كار یك‌سری از شبكه‌های رشته‌ای به عنوان نشانگر در فضای صحنه قرار داده شد تا براحتی تصاویر سه‌بعدی با فضای پشتی صحنه مورد نظر جایگزین شوند.

گرفتن تصویر از حركات: هنرپیشه‌ها، اسلحه‌ها و همه آنچه در صحنه وجود داشت با نقاط درخشان نشانه‌گذاری شدند تا شبكه دوربین‌ها فقط این نقاط را تعقیب كنند. یك رایانه فقط حركات این نقاط را ثبت می كرد و سپس موقعیت‌های ثبت شده را سه‌بعدی كرده و این داده‌ها را روی اسكلت سیمی كه در فیلم پس از بازسازی به بدن Navi مبدل می شد انتقال می‌داد.

تصویربرداری سه‌بعدی: كار بعدی كامرون اضافه كردن حجم در غالب گوشت و پوست برای اسكلت سیمی Navi بود. تكنیك‌های سه‌بعدی پیشین از 2 دوربین استفاده می‌كردند كه درست در كنار هم قرار می گرفتند و به این ترتیب حجم در تصاویر ایجاد می‌كردند البته برای این‌كه بتوانند این حجم را ایجاد كنند، فقط می‌توانستند در راستای یكدیگر و در یك خط حركت كنند. این در حالی است كه سیستم دوربین‌های فیوژن از ‌2 لنز كنار هم تشكیل شده و به كمك استفاده از حسگرهای بسیار كوچكی كه تصاویر دیجیتال را با كیفیت بسیار بالا دریافت می‌كنند این لنزها می‌توانند حتی از مردمك‌های انسان هم به یكدیگر نزدیك‌تر شوند.

به این ترتیب لنزها در فواصل نزدیك، به یكدیگر نزدیك‌تر می‌شوند. البته این خصوصیت درباره فواصل دور نیز همانند چشم انسان چنان دقیق است كه تصاویر را با واقعی‌ترین حالت ممكن ضبط می‌كنند.

پیاده كردن و انطباق تصاویر: بعد از آن‌كه رایانه حركات ضبط شده را در محیط سه‌بعدی پیاده كرد، كامرون از دوربین مجازی استفاده كرده است. این دوربین كه صفحه نمایشگر آن در بخش‌های مختلف از دكمه‌ها و شاسی‌هایی همانند دسته‌های كنترل بازی‌های ویدئویی تشكیل شده، به محض حركت به كمك امواج رادیویی و ردیاب‌های چشمی موقعیت دوربین را به رایانه‌های خارج از صحنه كه تصاویر مجازی را ایجاد می‌كنند منتقل كرده است.

این موضوع به كامرون امكان داد تا در میان صحنه‌های مجازی حركت و صحنه‌های مورد نظرش را ضبط كند. با وجود این دوربین او حتی می‌توانست صحنه‌هایی كه به جرثقیل یا هلیكوپتر احتیاج داشتند را هم ضبط كند. سپس صحنه‌های ضبط شده هنرپیشگان به آن اضافه شدند.

آماده كردن تصاویر برای نمایش: تصاویر سه‌بعدی برای آن‌كه هرچه واقعی‌تر باشند به صورت متناوب و پشت سرهم از چشم چپ و چشم راست نمایش داده می‌شوند، البته این كار بسیار سریع و با تناوبی حدود 144 مرتبه در ثانیه انجام می‌شود. همین سرعت بسیار زیاد باعث می‌شود عینك‌های پولاریزه فقط تصویر مورد نظر برای یكی از چشم‌ها را نمایش دهند.

آنچه جدیدترین فیلم علمی تخیلی سال را دیدنی كرده است

كامرون برای فیلم جدیدش به دوربین‌های پیشرفته HD نیاز داشت كه امكان تصویربرداری به صورت دوبعدی و سه‌بعدی را داشته باشند ضمن آن كه این تصاویر باید به گونه‌ای به نمایش درمی‌آمدند تا افراد هنگام تماشای یك فیلم طولانی 3ساعته دچار سردرد نشوند. اجرای همه این ضرورت‌ها باعث شدند تا مجله Wired در مطلب معرفی مراحل ساخت این فیلم از آن به عنوان اختراع دوباره فیلمسازی یاد كند.

به طور كلی در تصاویر سه‌بعدی مغز انسان با دریافت 2تصویر توسط دو چشم از آنها یك تصویر بعددار و دارای عمق می‌سازد. برای یك فیلم سه‌بعدی دوربینی با 2 عدسی جانبی لازم است كه هر كدام یك صحنه واحد را در زاویه‌هایی كه به مقدار بسیار كمی از یكدیگر متفاوتند فیلمبرداری می‌كند.

نمایش این تصاویر سه‌بعدی هم به یك سالن با پروژكتور مناسب و یك سرور كه كپی دیجیتالی فیلم روی آن قرار می‌گیرد نیاز دارد و در نهایت عینك‌های Real D برای تكمیل این فرآیند به كار می‌رود.

به كمك این عینك‌ها چشم راست یا چپ به طور متناوب این اطلاعات بصری را دریافت كرده و احساس دیدن عمق به وجود می‌آید. ریتم این عمل 144 مرتبه در ثانیه معادل سرعت تجزیه یا تشخیص مغز است. معمولا برای این‌كه تمام زوایا در بر گرفته شوند از 2 صادركننده مادون قرمز در سالن استفاده می‌شود.

در فناوری Real D نور پلاریزه می‌شود یعنی نور منعكس روی پرده توسط عینك فیلتر شده و بسته به پلاریزاسیون امكان دیدن فقط برای چشم چپ یا چشم راست وجود دارد.

كامرون در جستجوی پیداكردن گزینه‌ای برای تحقق رویاهایش مطلع شد كه شركت سونی چنین دوربینی را ساخته است، اما مشكل در این بود كه این دوربین 204 كیلوگرم وزن داشت و عملا برای پروژه آواتار قابل استفاده نبود. برای همین در سال‌2000 به ژاپن سفر كرد و با سونی به توافق رسید تا دوربین‌هایی مخصوص این فیلم ساخته شود.

سونی این كار را با تكه‌تكه كردن دوربین به قطعات مختلف و جدا كردن پردازشگرهای بزرگ آن انجام داد به این ترتیب موفق شد تا وزن كلی دوربین را به‌20 كیلوگرم كاهش دهد. به كمك این دوربین كامرون توانست در بخش‌هایی برای طبیعی جلوه داده شدن حركات موجودات غیرزمینی، حركت بازیگران واقعی را ضبط و سپس به انیمیشن تبدیل كند.

كامرون همانند گذشته كه با فیلم‌های خود فناوری‌های جدیدی را به سینما وارد می‌كرد این بار از سیستم دوربین فیوژن استفاده كرده تا تصاویر را همانند آنچه چشم انسان دریافت می‌كند ثبت كند

در سال 1995 نمایشنامه آواتار را به اتمام رساند. این فیلم چندین سال در دست ساخت بوده و در لس‌آنجلس، نیوزیلند و خلیج مكزیك فیلمبرداری شده‌است.

در مراحل بعدی جلوه‌های ویژه و گرافیك‌های رایانه‌ای فیلم در 3 قاره و در كشورهایی چون آمریكا، نیوزلند و انگلستان انجام شده و البته در تمام این مدت خود كامرون بر تمام كار كنترل داشته است. به عنوان مثال، تصاویری با حضور یك بازیگر جلوی پرده سبز به كمپانی فریمستور در لندن داده شده و آنها همه چیز از جمله وسایل صحنه و شخصیت‌های دیگر را روی تصاویر گذاشتند.

نكته جالب این است كه تمام تصاویر به صورت استریو ضبط شده است؛ یعنی برای هر چشم یك تصویر. سپس با استفاده از نرم‌افزاری به نام اوكولا )ocala(تبدیل تصاویر به صورت سه‌بعدی تكمیل شده است. بیل كالیس، مدیر شركت سازنده این نرم‌افزار می‌گوید: نوآوری این فیلم در آن است كه موجودات غیرزمینی خیلی طبیعی به نظر می‌رسند. به این منظور تصاویر واقعی آواتار برای آن كه سه‌بعدی نشان داده شود توسط 2 دوربین فیلمبرداری شده است؛ یكی از چپ و یكی از راست. با استفاده از اوكولا می‌توان این تصاویر را دستكاری كرد. مثلا اگر 2 دوربین كاملا با هم، تراز نباشند، تصاویر فیلمبرداری شده، بیننده را دچار سرگیجه و چشمانش را اذیت می‌كند.

وجود همه این ویژگی‌ها در آواتار باعث شده‌اند تا دریچه جدیدی در صنعت سینما گشوده شود. به طوری كه به اعتقاد بسیاری از كارشناسان ومنتقدان صنعت سینما اگر شما هم این فیلم را ببینید، تمام تصوراتتان از جلوه‌های ویژه و فناوری متحول خواهد شد.

بهاره صفوی

   


نظرات()  
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر

escmax

تكنولوژی و فناوری را با ما احساس كنید